Allahla baş-başa qalmaq. Mən bunu bacarmadım. İnsanlardan uzaq durmağı bacardım, amma sevdiklərimdən uzaq qala bilmədim. Daima onların nəfəsini üzərimdə hiss elədim, rahatlandım, bu anlarda xoşbəxt oldum. Amma onlar olmayanda sıxıldım, darıxdım, təklik məni dəli elədi. Heç Allahım yadıma düşmədi, heç anlamadım ki, O həmişə mənim yanımdadı. Hamı məni atıb getsə də, O heç vaxt getməz, məni atmaz, məni unutmaz. Amma artıq yetər. Mən də Onu sevəcəm. Ona görə yox ki, balacalıqdan əvvəl anam, sonralar kitablar öyrətdi ki, Allahın adını həmişə böyüklə yazmaq lazımdı. Ona görə yox ki, ömür boyu Allahın öz barmaqları ilə gözümü tökəcəyindən qorxmağa öyrədiblər. Ona görə ki, günahdan, pislikdən, nifrətdən uzaqlaşanda Allahın barmaqlarından yox, Ona olan sevgimdən qorxum. Öz gözlərimin yox, sevgimin qayğısına qalım. Bunun üçün birinci onu sevməyə çalışmalıyam, Ona olan sevgimi gücləndirməliyəm, ürəkdən şükür etməyi öyrənməliyəm, tək qalmağı, daha doğrusu Allahımla baş-başa qalmağı öyrənməliyəm... Ya Allah, vaxt gələcək, daha doğrusu mən gələcəm ki, ölmədən şəhidliyə çatacam və uşaqlıqdan əsl məğzini tam anlamasam da arzuladığım kimi şəhid olacam. Ona görə yox ki, cənnət adlanan yerə gedim, oranın olub-olmamasının mənim üçün fərqi yoxdu. Ona görə ki... eh, nə isə. Son cümləni və ümumiyyətlə bunu niyə yazdığımı anlamıram,onsuz da artıq bunları bilirsən...
Комментариев нет:
Отправить комментарий